GEK WORDEN VAN JE HOOFD

Een dag uit de praktijk

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden maar ik kan mij deze klant nog goed herinneren. Hij had een afspraak gemaakt via mijn website en op het tijdstip van de afspraak belde hij op. Hij was verdwaald en kon de praktijk niet vinden. Hij klonk hoorbaar gestrest wat ik erg vervelend voor hem vond, we verdwalen immers allemaal wel eens. Ik vertelde hem hoe hij bij de praktijk moest komen en na ongeveer 10 minuten stapte hij de praktijk binnen.

Hij had het behoorlijk warm gekregen van ik denk zowel de inspanning als de spanning. De zweetdruppels liepen in straaltjes van zijn hoofd. Hij haalt een verfrommelde zakdoek uit zijn broekzak en dept daar zijn voorhoofd mee. Ondertussen mompelt hij verontschuldigingen voor het te laat komen. Ik zei dat overkomt de beste, ik ben blij dat je er bent

Ik bied hem wat te drinken aan en hij gaat zitten, legt zijn pakje shag op tafel en probeert tot rust en weer op adem te komen. Zijn ademhaling is snel en oppervlakkig, zijn ogen schieten van links naar rechts en kijken mij nauwelijks aan. De zweetdruppels blijven komen en zijn overhemd begint inmiddels ook vochtige plekken te vertonen. Hij is duidelijk erg nerveus en hij weet niet hoe of waar te beginnen. “Ik ben geen prater”, zegt hij.

Ik probeer hem wat meer op zijn gemak te stellen door hem wat algemene vragen te stellen over waar hij woont en is opgegroeid. Ik ben bekend met zijn woonplaats en daar hebben we het even over. Omdat dit voor hem bekend terrein is, kan hij wat meer ontspannen.

Als ik hem vraag waarom hij contact heeft opgenomen is zijn antwoord dat hij gek wordt van zijn hoofd. Het is er druk en hij krijgt het niet stil. “Het gaat maar door”. Terwijl hij deze woorden uitspreekt blijft zijn ademhaling hoog en snel, bijna alsof hij aan het hyperventileren is, en de zweetdruppels blijven komen. Deze man is zwaarlijvig, rookt en ik begin mij zorgen te maken over zijn fysieke gezondheid aangezien zijn gezicht ook vrij bleek is. Er gaan alarmbellen bij mij rinkelen want ik vrees voor een hartaanval. Deze man oogt zo ongezond dat het mij angst inboezemt. Ik vraag hem of zijn lijf anders aanvoelt of dat hij ergens pijn of steken heeft. Hij geeft aan dat dit niet het geval is en ik denk even na hoe nu verder.

Zijn hoofd is zó ontzettend druk en vol, dat hij de intakevragen niet kan verwerken. Concentreren is ook moeilijk voor hem. Het blijft na een vraag lang stil. Hij zegt de vraag niet te begrijpen of hij weet het antwoord op de vraag niet. Ik besluit dat dit voor ons beide niet werkt. Ik vraag teveel van hem in de staat waar hij nu is, hij is teveel uit balans. Hmmm, toch maar eerst de koers naar meer rust inzetten in plaats van de “administratie” zoals het “heurt”.

Ik leg mijn intakeformulier aan de kant en vraag  of het voor hem oké is om een lichaamsgerichte oefening te doen omdat ik merk dat zijn hoofd de vragen niet aan kan. Bij deze oefening kan hij gewoon rustig in zijn stoel blijven zitten en hoeft hij verder niet te praten of te denken. Hij stemt toe en we beginnen met de oefening.

“Als je het prettig vindt kun je je ogen sluiten of je kunt naar een punt voor je op de grond kijken”. Tot mijn verrassing sluit hij zijn ogen. Op een rustig tempo en met mijn aanwijzingen neem ik hem mee naar een rustigere en diepere ademhaling. Ik doe deze oefening niet te lang, want ik wil niet dat hij in slaap valt, maar wel de ontspanning voelt.

Na afloop vroeg ik hoe dit voor hem was en hij geeft aan dat het tot zijn verrassing lijkt alsof het wat minder druk is in zijn hoofd. Ik kan het ook aan hem zien en vertel hem dat ook. Zijn ogen zijn wat minder schichtig, staan rustiger en zijn ademhaling gaat minder snel. Het heeft hem zichtbaar goed gedaan.

En dat is dan ook genoeg voor vandaag. Hij heeft genoeg extra stress gehad en hij heeft weer even gevoeld dat zijn lichaam kan ontspannen. Hier mag hij wel even van gaan genieten.

Het kan dus gebeuren dat je net als deze man, jezelf totaal voorbij bent gelopen. Ik herken deze periode ook vanuit mijn eigen burn-out. Ook ik wist niets meer, kon geen beslissingen meer nemen of keuzes maken. Waarschijnlijk is deze klant mij daardoor ook zo bij gebleven. Hij bracht mij weer even terug in de tijd en ik herkende de fase van totale ontreddering en kwetsbaarheid waar je dan in terecht kunt komen.

Gelukkig heb ik die periode inmiddels achter mij gelaten en heb ik mijn eigen visie op de aanpak van stress- en burn-out ontwikkeld. Bij stress of een burn-out doet niet alleen je hoofd mee, maar ook je hart, je buik, je handen, je hele lijf en ook je leefstijl. In mijn ogen is het vanzelfsprekend dat ook die gebieden aandacht krijgen en vooral ook nodig hebben! En mijn ervaring is ook hoe langer je wacht met hulp vragen, hoe langer de weg terug is.

Ik heb bewondering voor deze meneer dat hij de moed en kracht heeft gevonden om hulp te vragen. Hij besloot dat het zo niet langer kon, dat het anders moest. Hoe wist hij niet, maar wel dat hij rust en overzicht in zijn hoofd wilde. Een eerste stap naar een betere gezondheid.

En eigenlijk zoals ik bij iedere klant doe, kijk ik wat er goed ging en wat er beter kon. In dit geval heb ik het proces met het intakeformulier aangepast. Deze stuur ik voortaan vooraf per mail naar mijn klanten. Voor jou als klant heeft dit als voordeel dat je rustig de vragen kunt lezen en beantwoorden in je eigen tijd en ik hoef alleen bij onduidelijkheden om opheldering te vragen.